το »ματωμένο» ΓΙΑΤΙ (?)…Που θα ριμάζει τις σκέψεις μας!

και φτάνει η στιγμή,που έχεις επιτελους,καταλαβει οτι τα χρόνια κυλούν σαν δάκρυα,γρηγορα.που οσο και αν προσπαθείς να τα σταματήσεις …αυτά εκεί,συνεχίζουν να φεύγουν,μα και να αυξάνονται!

και όσο πιο πολύ αργείς ,τόσο πιο πολύ μετανιώνεις για τα ρίσκα που ποτέ δε πήρες!

για το ναι σου,που περίμενες να ακούσεις μα ποτε δε κατάφερες να πεις!
και τώρα στέκεσαι εδω..ανύμπορη να το πεις,ακόμη και τώρα που μετανιώνεις και ζητάς την απάντηση στο γιατί.
σε ένα γιατί μιας απάρνησης που τριβέλιζε και θα τριβελίζει για πάντα το μυλό σου.

θέλω απλα να πέσω στο κρεβάτι,να μείνω μόνη,να σπαράζω απο κλάμα,θέλοντας και μη να τιμωρώ τον εαυτούλη μου ,κάνοντας αρνητικές σκέψεις,και αλλάζοντας την παρελθοντική ροή της ζωής μου. φτάνοντας στο δύσβατο σημείο του ΑΝ!

αν έκανα αυτό, ΑΝ..ΑΝ..ΑΑΝΝ! και συνειδητοποιείς οτι σου δώθηκαν τόσες ευκαιρίες ,που αν έλεγες έστω και ένα ναι,ΟΛΑ θα ήταν διαφορετικά. Μα πως μπορείς να πεις το ναι,όταν το ίδιο απο μόνο του σε φοβίζει? Σα σκέψη,σαν ιδέα,σαν όνειρο.
ίσως τελικά να μη φοβάμαι τόσο τουσ άλλουσ,όσο το ίδιο μου το εγω.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ : Η στιγμή της απογοήτευσης. Εγώ δεν είμαι για τίποτα,αλλα για πάντα θα ζω παρέα με δάκρυα?και θα καταφερω να συμβιβαστώ ,αψηφώντας το παλιο και γλυκο μου χαμόγελο?
καταπιέζω τον εαυτό μου, τον φθείρω ψυχολογικα, θέλω να με κάνω να μετανιώσω για τα τοοοσα λάθη μου.

ο καιρός περνά  ,ενω εγω  μετανιώνω ολο και περισσοτερο για τα λάθη μου.

βλέπω τα όνειρα μου να αυτοκτονούν απο το παράθυρο,να τις παίρνει στο διάβα του ο αέρας,σαν μελαγχολικές και ανύμπορες σαιτούλες..και εγω εκεί.τις απαρνιεμαι ξανα και ξανα.
ναιι..αλλα τώρα νομιζω έφτασε η στιγμή να πάψω  να ειμαι θεατής.αλα 60++  χρονια με περιμένουν να τα στίψω. και κλαίγομαι..όχιι. τίποτα δεν τελείωσε…τώρα είναι η πραγματκή μου αρχή.  η δυσκολία θα με κάνει να νιώσω πολλα!  😉

Advertisements